کاغذ تحریر که هنگام نوشتن سوت می زند

در سال 610، راهب بودایی سرگردان دان هو به ژاپن آمد و راز تولید کاغذ تحریر و جوهر را در میان گذاشت. صنعتگران ژاپنی در نهایت موفق به ایجاد کاغذ با کیفیت بالاتر شدند.

بلکه مدام آن را تکان می‌دادند و توده کاغذ را مجبور می‌کرد تا به طور یکنواخت ته نشین شود. دومین نوآوری استفاده از آب گیاه آبزی TORO-AOI به عنوان وسیله ای عالی برای اندازه گیری ورق کاغذ بود.

در قرن هشتم، نیازهای روزافزون دربار امپراتوری، صومعه ها و معابد منجر به رونق تولید کاغذ و پیدایش کارگاه های بزرگ و کوچک بسیاری شد که 180 نوع کاغذ تولید می کردند.

اوریگامی در ژاپن، هنر تا کردن کاغذ به شکل مجسمه های زیبا سرچشمه گرفت. در قرن هفتم، راز تولید کاغذ در کره شناخته شد. شاخه های بامبو یا نی به خمیر کاغذ اضافه شد.

چندین درجه کاغذ قبلاً در قرن چهارم وجود داشت. تکنولوژی تولید پیچیده تر شده است. ابتدا مواد اولیه شسته و به مدت طولانی خیسانده شدند. سپس با افزودن آهک و خاکستر می جوشیدند.

پس از آن مواد اولیه را با کوبنده های چوبی در هاون های دستی بزرگ با دقت خرد می کردند. توده کاغذ مخلوط به دست آمده را با آب رقیق کردند، هم زدند و روی شبکه ای از سیم یا الیاف بامبو ریختند.

برای به دست آوردن کاغذ صاف، خمیر کاغذ به طور مساوی روی شبکه توزیع شد. ورق های تمام شده قبل از خشک شدن بین تکه های پارچه فشرده می شوند. برای قرن ها، تنها چینی ها صاحب اسرار تولید کاغذ بودند و بنابراین این فناوری را مخفی نگه داشتند.

کاغذ به پول زیادی فروخته شد و با پارچه و فلز گران قیمت مبادله شد. در چین، در قرن نهم، اولین پول کاغذی فیتیان ظاهر شد که به آن “سکه های پرنده” می گفتند. دستمال توالت نیز توسط چینی ها اختراع شد.

آنها همچنین یاد گرفتند که چگونه از پارچه های کهنه فرآوری شده مخصوص کاغذ درست کنند. در آغاز قرن چینی ها شروع به ساختن کارت های بازی از کاغذ فشرده کردند. با گذشت زمان، کاغذ چینی به کشورهای دیگر نفوذ کرد.

دیدگاه شما با موفقیت ثبت شد.

نظرتان را ثبت نمایید.

شماره همراه شما منتشر نخواهد شد.