زنی با شال طرح دار خود روکش مبل دوخت

اما مگدا زنده ماند تا راه برود. او آنقدر زندگی کرد، اما زیاد راه نمی‌رفترزا می دانست که ماگدا به زودی خواهد مرد. او باید قبلاً مرده بود، اما او را در اعماق شال جادویی دفن کرده بودند که در آنجا با تپه لرزان سینه های رزا اشتباه گرفته شده بود.

رزا طوری به شال طرح دار چسبیده بود که انگار فقط خودش را می پوشاند. کسی آن را از او نگرفت. مگدا لال بود. او هرگز گریه نکرد. رزا او را در پادگان، زیر شال پنهان کرد، اما می‌دانست که روزی یکی خبر خواهد داد.

با این حال، مگدا به شالش می خندید وقتی باد گوشه هایش را می وزید، باد بدی که تکه های سیاهی در آن بود، که چشمان استلا و رزا را اشک درآورد. چشمان ماگدا همیشه شفاف و بی اشک بود.

مثل ببر نگاه می کرد. از شالش محافظت می کرد. هیچ کس نمی توانست آن را لمس کند. فقط رزا می توانست آن را لمس کند. استلا اجازه نداشت. شال نوزاد خود ماگدا، حیوان خانگی و خواهر کوچکش بود.

او خودش را در آن قاطی کرد و وقتی می خواست خیلی آرام باشد، یکی از گوشه ها را مکید.پس از آن استلا گفت: “سرد شدم.” و بعد از آن همیشه سرد بود، همیشه. سرما به قلبش رفت: رزا دید که قلب استلا سرد است.

مگدا در جستجوی شال با پاهای مدادی کوچکش که این طرف و آن طرف خط می‌کشید به سمت جلو حرکت کرد. مدادها در دهانه پادگان، جایی که نور شروع شد، می لنگید. رزا دید و تعقیب کرد. اما مگدا قبلاً در میدان بیرون پادگان بود.

در نور شاد. عرصه فراخوانی بود. روزا هر روز صبح مجبور بود مگدا را زیر شال روی دیوار پادگان پنهان کند و با استلا و صدها نفر دیگر بیرون برود و در میدان بایستد، گاهی اوقات ساعت‌ها، و مگدا، متروک، زیر شال ساکت بود و گوشه‌اش را می‌مکید.

ماگدا هر روز ساکت بود و به همین دلیل نمی مرد. رزا دید که امروز مگدا قرار است بمیرد، و در همان زمان شادی ترسناکی در دو کف دست رزا جاری شد، انگشتانش آتش گرفته بود، حیرت زده بود.

دیدگاه شما با موفقیت ثبت شد.

نظرتان را ثبت نمایید.

شماره همراه شما منتشر نخواهد شد.